Hello

Poems by Fiodor Tiutchev, Galaktion Tabidze, and Josef Stalin

translated by Teimuraz Chanturishvil

Фёдор Тютчев / Fiodor Tiutchev (1803-1873)

Как океан объемлет шар земной –
Земная жизнь кругом объята снами,
Наступит ночь, и звучными волнами
Стихия бьёт о берег свой.
То глас её – он нудит нас и просит,
Уж в гавани волшебный ожил чёлн;
Прилив растёт и быстро нас уносит
В неизмеримость тёмных волн.
Небесный свод, горящий славой звёздной,
Таинственно глядит из глубины,
И мы плывём, пылающею бездной
Со всех сторон окружены.

 

As the ocean does comprise the earthly globe,
The earthly life has been by dreams embraced,
The night dark falls, and with resounding waves
The element strikes against its shore.
Its sound is that – compiling and requesting –
A magic boat’s been in a harbor ‘waked,
A tide is flowing, thus away us taking
Into dark endlessness of waves.
Celestial vault, with starry glory crazy,
Out of its depth mysteriously looks down,
And we are swimming, by the abyss – all blazing –
Encircled on all sides and surrounded.

 

AB28C1CD-839B-4E7C-AC16-44888A074F4E

Painting of Galaktion by his friend Corneli Sanadze (C.S., 1907-1985).

გალაკტიონ ტაბიძე / Galaktion Tabidze (1892-1959)

მთაწმინდის მთვარე

ჯერ არასდროს არ შობილა მთვარე ასე წყნარი,
მდუმარებით შემოსილი შეღამების ქნარი
ქროლვით იწვევს ცისფერ ლანდებს და ხეებში აქსოვს…
ასე ჩუმი, ასე ნაზი ჯერ ცა მე არ მახსოვს.
მთვარე თითქოს ზამბახია შუქთა მკრთალი მძივით,
და მის შუქში გახვეული, მსუბუქ სიზმარივით,
მოსჩანს მტკვარი და მეტეხი თეთრად მოელვარე,
ოჰ, არასდროს არ შობილა ასე ნაზი მთვარე.
აქ, ჩემს ახლოს, აკაკის ლანდს სძინავს მეფურ ძილით,
აქ მწუხარე სასაფლაოს ვარდით და გვირილით,
ეფინება ვარსკვლავების კრთომა მხიარული,
ბარათაშვილს აქ უყვარდა ობლად სიარული…
 
 
და, მეც მოვკვდე სიმღერებში ტბის სევდიან გედად,
ოღონდ ვთქვა, თუ ღამემ სულში როგორ ჩაიხედა,
თუ სიზმარმა ვით შეისხა ციდან ცამდე ფრთები
და გაშალა ოცნებათა ლურჯი იალქნები.
თუ სიკვდილის სიახლოვე როგორ ასხვაფერებს
მომაკვდავი გედის ჰანგთა ვარდებს და ჩანჩქერებს,
თუ როგორ ვგრძნობ, რომ სულისთვის, ამ ზღვამ რომ აღზარდა,
სიკვდილის გზა არ რა არის, ვარდისფერ გზის გარდა,
რომ ამ გზაზე ზღაპარია მგოსანთ სითამამე,
რომ არასდროს არ ყოფილა ასე ჩუმი ღამე,
რომ აჩრდილნო, მე თქვენს ახლოს სიკვდილს ვეგებები,
რომ მეფე ვარ და მგოსანი და სიმღერით ვკვდები,
რომ წაჰყვება საუკუნეს თქვენთან ჩემი ქნარი…
ჯერ არასდროს არ შობილა მთვარე ასე წყნარი!

 

The Moon of Mtatsminda

Never yet’s been born in heavens such a tranquil moon,
A lyre of the sunset, wrapped up in the silent gloom,
Blowing calls for sky-blue shadows, weaves them into trees…
I do not remember the heavens calm and gentle as these.
The moon looks like a lily-forming necklace of faint lights,
And as in this light wrapped up dream – easy and refined –
Shows the Mtkvari and Metakhi sparkling brightly white,
Oh! The moon has never been born so gentle and so quite!
Here the shadow of Akakiy rests in royal sleep,
Here, this graveyard with its roses, daises and deep grief
Is being covered with gay shimmer of the distant stars,
Here a wistful young man loved to walk along these paths…
 
 
And let me too, die with singing like a lake’s sad swan,
Only saying how the night has cast into soul its glance,
How the dream has been inspired with wings from sky to sky,
And how it has put up its sails – daydreams of blue flight;
How the nearness to the death-hour changes the air and tones
Of the roses and of waterfalls of the dying swan’s songs,
How I feel that for my soul that’s brought up by sea-waves,
This death way seems nothing to be but the rosy way,
That the poets’ bravery on it looks a nice tale like,
That there never yet has been born such a silent night,
And that I’m, around you, shadows, meeting my last minute,
And that I, the king and the poet, with my song will greet it,
And my lyre will go along with this age, go forever,
Never yet the moon has been born so quiet and so tender.

 

Mtatsminda: Holy mount – mount overlooking Tbilisi city, with the burying place for the outstanding people of Georgia on its slope.
Mtkvari: Main Georgian river, the ancient Kur.
Metakhi: Medieval(XIII century) cathedral on the high bank of Mtkvari.
Akakiy: Akakiy Tsereteli(1840-1915) – Georgian poet
wistful young man: Nikoloz Baratashvili(1817-1845) – Georgian poet

 

5523C3E9-EECC-4203-BC05-C852B858A3A2

15-16 years old “Soselo.” Before transformation, or perhaps the very same it?

Ио́сиф Ста́лин / Josef Stalin (1879 – 1953)

დილა

ვარდს გაეფურჩქნა კოკორი,
გადახვეოდა იასა,
ზამბახსაც გაღვიძებოდა
და თავს უხრიდა ნიავსა.
 
ტოროლა მაღლა ღრუბლებში
წკრიალ-წკრიალით გალობდა,
ბულბულიც გახარებული
ნაზის ხმით ამას ამბობდა:
 
იხარე, ტურფა ქვეყანავ,
ილხინე, ივერთ მხარეო!
და შენც, ქართველო, სწავლითა
დედ-მამა გაახარეო!

 

Morning

A bud of rose has blossomed out
Embracing a violet next to it,
An iris too, has opened eyes
And bowed its head to the easy wind.
 
A trembling lurk high in the clouds
Filled the environment with loud trill,
And joyful nightingale’s tender sounds
Declared around his passionate will:
 
May thou do bloom, my wonderful land,
Enjoy yourself, Iberians’ earth,
And you, lad, go on studying hard
To make your mom and father glad.

 


Teimuraz Chanturishvili was born on 28 July 1947 in Batumi, Georgia, the son of a professor of zoology. Educated at the Tbilisi Medical Institute, he was awarded his Ph. D. in cardiology in 1979 and held the positions of the doctor cardiologist in different medical institutions. He is married and has 3 adult children. He is interested in translating Georgian and Russian poetry into English. Some of his translations: Analogpress.net – a literary journal volume 2 Fall 2011 (Demon); Marco Polo Arts Mag – page 16 (4 verses); METAMORPHOSES Fall 2013 21.2.

E-mail: t_chanturishvili@yahoo.com

 

Arian Cato